Een Travellerspoint blog

Appels

... over één grote appel, één zure en een hoop zoete kleintjes

rain 8 °C
Bekijk Fall and Winter in and around Boston op Marliez's reiskaart.

Ik ben iedereen nog een verhaal verschuldigd. Het verhaal over de avonturen van mij en twee Italianen in New York, twee weken geleden. Een selectie van mijn 117 foto's zullen het verhaal dit keer vertellen, ik ben niet echt tot uitgebreide schrijverij in staat op het moment, ik ben zo'n beetje aan bed gekluisterd door iets dat op griep lijkt. De ingredienten zijn tot nu toe: koorts, knallende koppijn, totaal gebrek aan eetlust, een omgekeerd evenredige behoefte aan slaap, en zwalkende benen. Dit begon zaterdagnacht en is er nog niet leuker op geworden, maar het gaat vast deze week nog wel voorbij. Het is Thanksgiving deze week, reden voor een groot feest hier, dus heb ik officieel van 26 november tot 1 december 'vrij'.

Dag 1: warme regen, weinig slaap, veel moderne kunst en veel koffie

DSC01933.jpg DSC01935.jpg

Om te beginnen met de sloot regen die de eerste ochtend over ons heen kregen. Geen enkele toerist zit te wachten op regen, maar geen nood in NYC. Er zijn zat musea die je met mooi weer zou overslaan, en Central Park (rechts, en hier onder nog maar weer) is denk ik in elk weertype bezoekenswaardig.

DSC01941.jpg DSC01945.jpg

We (hier Gaetano en ik) hebben toen maar besloten om naar het Museum of Modern Arts te gaan, wat we vanaf het hostel door een miezerige regen konden lopen in ongeveer een uur (via Central Park). Natuurlijk gaat iedereen naar het museum als er buiten alleen maar grijs is, dus het was er een drukte van belang. Bij de ingang heeft iemand ons echter zijn vrijkaartjes voor de helft van de prijs verkocht, dat scheelde weer een rij. Alleen moesten we ons wel apart inschrijven voor 'Vengoog'. Nou, Van Gogh zie ik wel genoeg thuis, daar ga ik in NY niet voor in de rij staan. :)

Om een indruk te geven van al het moois:

DSC01960.jpg DSC01970.jpg DSC01974.jpg

En natuurlijk nog een paar klassiekers van Monet en Chagall (dit zijn stukjes van de schilderijen omdat een geheel bijna nooit goed op een foto komt):

DSC01980.jpg DSC01959.jpg

Halverwege moesten we echt even een pauze inlassen met koffie (exorbitant duur slootwater), ik had amper geslapen en Gaetano was overspoeld door alle kunst. Bijzonder waren ook de collecties moderne fotografie en moderne Amerikaanse kunst:

DSC02009.jpg DSC01992.jpg DSC01994.jpg

Die avond ontmoetten we Stefano en diens vriend Luca, en hebben we denk ik wel een uur in de gietende regen rondgesjokt in SoHo, Chinatown en Little Italy, op zoek naar een betaalbaar maaltje. Uiteindelijk heb ik 12 dollar gedokt voor sla waar geeneens brood bij werd geserveerd, maar het was er warm en droog en als je in NYC een restaurantje runt, dan is het je denk ik wel geoorloofd om onbeschoft personeel, duur eten en een vieze wc aan je gasten te presenteren.

Dag 2: een lange wandeltocht in de ijzige wind

Het was droog, die tweede dag, en minstens 12 graden kouder dan de dag ervoor. 's Ochtends zijn we eerst met zijn drietjes gaan ontbijten bij Dunkin' Donuts, om een beetje op te warmen voor een lange wandeling.

DSC02024.jpg DSC02032.jpg

Eerst de buurt rondom ons hostel verkend, dit is aan de westkant van Central Park ten hoogte van 103rd street. Nog even en je zit in Harlem, en ik denk dat je daar als toerist misschien liever niet komt.

DSC02033.jpg DSC02026.jpg

De mannen waren beter op het weer gekleed dan ik... ik was daarentegen erg goed voorbereid op de hitte van de dag ervoor :)

DSC02043.jpg DSC02040.jpg DSC02036.jpg

Eerst gingen we op zoek naar een locker voor onze rugzakken. Maar daar doet NYC niet meer aan sinds 9/11. Als iemand ons dat nou eerder had verteld... Maar goed, een bezoek aan de bibliotheek (links) was hoe dan ook leuk, hoewel het gebouw enigzins 'nieuw in een oud jasje' overkomt. Hierna ben ik samen met Gaetano een wandeling van Washington Sq (omgeving waar NYU zich bevindt), via SoHo, Greenwich Village en het gebied waar de twins vroeger stonden, naar het puntje van het eiland waar vandaan je recht op het vrijheidsbeeld uitkijkt.

DSC02056.jpg DSC02057.jpg DSC02048.jpg

Dit zijn allemaal foto's in de omgeving van New York University, een gebied dat zeer de moeite waard is om te bezoeken qua straatbeeld en atmosfeer.

DSC02061.jpg DSC02068.jpg

Links is de entree van de universiteitsbibliotheek, heel modern en overweldigend (zie ook foto's in de gallerij op mijn profiel). Nadat we ons verwarmd hadden aan bagels en thee, ging de tocht verder via Broadway tot Houston St (dat is niet 'hewston', maar 'hausten'), naar SoHo, en Greenwich. Het Oer-Hollandsch aandoende plaatje rechts is daar geschoten.

DSC02034.jpg DSC02064.jpg DSC02076.jpg

De meest linkse foto representeert het New York dat ik zocht, en hoopte te vinden. Many-story-buildings, externe trappen, en rode bakstenen. Zeker dat laatste is volgens mij niet zo gebruikelijk in de US. Hier in Cambridge zijn Zweeds-aandoende Victoriaanse huizen de regel (in alle pastel tinten die je je kunt voorstellen, volgens mij woon ik in een... zachtgeel huis). De muurschildering (midden) kan er nog niet lang hangen. Eenmaal in de omgeving waar ooit het WTC stond, begon de zon al te zakken. Met een uitzicht op de Statue of Liberty en Ellis Island en een mooi avondgoud/rood was het niet zo erg dat we koud waren tot op het bot.

DSC02084.jpg

Geplaatst door Marliez 11:47 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged tourist_sites Reacties (0)

First things first

NELS 39, Ithaca NY

all seasons in one day
Bekijk Fall and Winter in and around Boston op Marliez's reiskaart.

Door de plotselinge blues van afgelopen week zou ik bijna vergeten dat ik het weekend van 7-9 November een mooie conferentie heb bijgewoond: the 39th meeting of the North East Linguistic Society (NELS 39). Dit alles begon met een roadtrip met Patrick (aio van MIT) en Gaetano (mede-visitor en collega aio aan de UU). Ondanks dat Ithaca helemaal niet zo ver weg is als je op google maps zo ver bent uitgezoomd dat je de complete VS kan zien... is het toch wel zes uur rijden (wat maar weer aangeeft dat ik als Nederlander qua afstanden echt nergens aan gewend ben). Opvallend is dat je onderweg ten eerste steeds meer in het 'echte' (niet-oostkust-) Amerika komt, kleinere stadjes die een beetje leeg aan doen, veel kerken met grote lichtgevende kruizen erop, en langs de weg steeds dezelfde soort tank/pauze gelegenheid. Elke keer dat je stopt is er een McDrive, een supermarktje, een Dunkin' Donuts. Alles is keten, en als je regelmatig pauzeert heb je steeds het idee dat je geen meter verder bent gereden door die rare deja vu als je zo'n 'foodcourt' binnenkomt.

Ons motel lag aan de rand van Ithaca, en was echt zo'n motel uit een Hollywood B-(eh, Z-) film, waar mensen met mensen heen gaan met wie ze daar niet heen zouden moeten gaan, en waar dientengevolge ledenmaten worden afgezaagd door wraakzuchtige ega's. Nu ja. Het was schoon en er stond een groot bed.

Vrijdagochtend konden we ons dan vergapen aan de schoonheid van de campus van Cornell University. Ongelooflijk, wat een rust ging er uit van die campus, totaal anders dan MIT!

DSC01897_2.jpg DSC01895_2.jpg DSC01907_2.jpg

NELS is tot nu toe de grootste conferentie waar ik geweest ben, en was over het algemeen heel goed georganiseerd. Er was bv. ontbijt, wat handig was omdat het creepy motel alleen 'pork stew' (ew... eeew) aanbood als diner, en de praatjes waren zo veel mogelijk op topic ingedeeld. Zo is er een hele ochtend geweest over de DP en heb ik ook veel gehoord over imperatieven. Ik was voorbereid op felle discussies na de praatjes, maar eigenlijk viel dat erg mee/tegen. Er waren voornamelijk dezelfde mensen die vragen door de zaal tetterden, en die zich er niet van weerhielden om hun eigen werk uitgebreid aan te halen of de vraag in te leiden met een betere versie van het praatje. Geruststellend omdat dit tot nu toe op elke conferentie wel gebeurt, maar ook wel irritant omdat het soms gewoon onbeschoft is. Gelukkig waren er ook veel interessante discussies, en heb ik de gelegenheid gehad om met een paar mensen te praten die aan onderwerpen werken die verwant zijn aan mijn project, zoals John Whitman, die ik in een verloren uurtje tussen de laatste sessie en het conferentie diner heb uitgehoord over zijn LI squib over amalgams. Hij neemt daarin aan dat er lege presupposities verplaatst worden, en daar snapte ik ongeveer even veel van als de gemiddelde leek. In het gesprek kwam het er eigenlijk op neer dat ik hem vooral over mijn bevindingen heb verteld (het was bijna alsof ik een praatje gaf). Hij zal mijn paper lezen, en me nog relevante papers toesturen met data die op amalgams lijken, ik vind het geweldig :)

Het diner was (zoals meestal) zeer karig voor de vegetariers, en het uitvinden of iets vegetarisch was of niet was een proefondervindelijke taak voor de vegetariers zelf. Gelukkig had ik dit keer niet heelveel voor het diner betaald, maar ik vond het toch wel vervelend dat ik na een diner om 12 uur 's nachts nog bij een Dunkin Donuts een bagel stond te kopen omdat ik nog rammelde. Oh well. De laatste ochtend (zondag) was gereserveerd voor de phonology session, en werd door veel mensen benut om verloren slaap in te halen, en door sommigen om in de ijzige wind een goed eind hard te gaan lopen in het heuvelige stadje. Het was pas halverwege, bij de waterval van Ithaca dat mijn handen niet meer koud waren, en ik was wakker voor de rest van de dag. Heel fijn om voor de verandering in een niet-stadslucht te rennen.

De gastspreker van deze zondag (Roger Schwarzschild) was heel indrukwekkend, en sprak over de mass/count distinction (mass nouns zijn bv. water, zand, count nouns zijn dingen als trui, hond. Maar je kunt makkelijk betekenis-shifts afdwingen van count naar mass, zoals in 'er zit appel in mijn salade', waar het om stukjes massa van appel gaat en niet om een telbare appel). Na de middagsessie hebben we nog uitgebreid geluncht in de mensa, waar je voor 9 dollar kunt eten wat je op kunt, tenmidden van studenten die recht hun 'dorm' uitgerold komen in hun pyjama's. Echt een ander leven, als je in Amerika studeert en op een campus leeft. Je zou bijna denken dat het een wereldje op zichzelf is, eentje waar ik als bijna-dertiger een bejaarde ben, en waar dingen als serieuze banen en het alledaagse leven niet bestaan.

Op de terugweg hebben we lange discussies gevoerd over dualisme versus reductionisme- wat een schril contrast vormde met de slechte popmuziek die non-stop op repeat stond in de auto, en de herhaling van deja-vu's op de tankstations. 'Thuis' (bij Patrick) werden we opgewacht met een grote pan heerlijke Indiase soep (puur vegetarisch om dat kokkin Pritty vegetarier is), verse bruine rijst, en hebben we tot 3 uur 's nachts nog na gediscussieerd over wat linguistiek bedrijven met ons als mens doet, over heimwee naar onze thuislanden (respectievelijk Italie, UK, Oostenrijk en Nederland) en over hoe het leven zo te balanceren dat je toch nog een beetje mens overhoudt naast je werk. Door bijvoorbeeld een keer een weekend geen mail te lezen en geen seconde aan bomen, type mismatches, binding of quantoren na te denken. En daar is het weekend in NY (to appear) goed voor geweest.

Geplaatst door Marliez 11:53 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged educational Reacties (1)

Boston Blues

rain 6 °C

  • **Disclaimer: deze post gaat misschien wat anders van toon zijn dan de andere. Ik heb namelijk ernstig de pest in vandaag. Houd in gedachten dat ik hier nu meer dan twee maanden zit; het feit dat ik pas nu zo'n post schrijf, betekent dat ik het anderszins erg naar mijn zin heb (nu merk ik het alleen even niet). Dit zijn gewoon allemaal dingen die zich op hebben gestapeld terwijl ik te druk was met het me onderdompelen in het MIT-bestaan. Dat, en het feit dat de zon veel minder uren draait dan ik, en het grijs en regenachtig en koud is (aka mijn jaarlijkse donkere-dagen-voor-kerstmis moods) helpen natuurlijk ook niet. ***

De emmer
Gisteren liep er opeens een emmer over. Ik had niet zo door gehad dat hij bijna vol was eigenlijk. Het weekend was vermoeiend maar heel gaaf, ik vorder redelijk met mijn werk, ik slaap meestal wel tussen 6/7 uur, mijn Achillespees doet weer normaal na een week of wat minder intensief trainen en ik heb een bagelwinkeltje waar ze multigrain bagels verkopen in de buurt, waar ik heel gelukkig van word.

De druppel
Ik ga dit weekend naar NY City, en moest dus zorgen voor schone kleren. In ons huis staat de hoogbejaarde wasmachine in de Scary Basement. Zo'n eng hol waar ik niet helemaal rechtop kan staan op de meeste plekken, en waar je moet zorgen dat je geen schone was laat vallen, want dan kan je het weer opnieuw wassen wegens de betonnen vloer met jaren stof erop/in. Bij het wassen in deze 'was'machine, is er altijd 1 artikel in de was dat er smeriger uitkomt dan dat het erin ging. Ik weet niet waar het door komt, maar al het losse stof dat in de wasmachine rondzwemt blijft altijd op 1 van de kledingstukken hangen. Dat is per definitie niet op een onderbroek, maar op een mooie trui. Lekker zichtbaar. Dat was gisteren niet anders, mijn mooie nieuwe dikke knuffel-hoodie die mij door de Bostoniaanse kou gaat helpen kwam er helemaal bedekt met pluizen, stof en wat niet meer uit. Grrr. Opeens moest ik me echt inhouden om de hele zaak niet af te breken in de enge kelder.

De andere druppels
Het was daarna niet zo moeilijk om vast te stellen wat er verder in die emmer zat. Het zijn voornamelijk huis-tuin-en-keuken ergernissen. Nou ja, geen tuin want die hebben we (geloof ik) niet.

1. Persoonlijke ruimte. Heb ik hier nagenoeg niet.
Een enorm luxe probleem, maar mijn wijze vader citerende 'luxe problemen zijn ook problemen'. Als ik thuiskom, heb ik meestal zo'n 12 uur op de afdeling gezeten, waar ik geen eigen plek heb, maar wel een plekje dat vrij is als ik er voor halfnegen ben. En zoals eerder beschreven is dit een plek waar veel anderen rondlopen, waar je altijd anderen hoort praten, en waar iedereen je kan zien. Thuis is er de keuze tussen 3 ruimtes (Scary Basement is geen optie). De badkamer/wc, de keuken of mijn 12 m2-kamertje op de zolder die ik deel met 1 van de 2 huisgenoten. In de keuken staat naast een tv ook een heel ranzige oude bank, en daarop zit Huisgenote per definitie vastgekleefd, naar scheeuwerige tv-programma's kijken, de hele keukentafel in beslagnemend, en ook minstens 1 van de drie stoelen. Huisgenote is ook de medebewoonster van de zolder en de eigenaresse van vele rondslingerende zaken in het huis, zoals mede beschreven onder 2. Ik zou willen dat het contact met haar makkelijker liep. Zeker omdat zij mijn gezelschap duidelijk zoekt. Meestal maak ik een klein praatje, maar het is heel lastig om een vriendschapsband te ontwikkelen met iemand die als huisgenoot zo'n slechte match met me is. Laat ik het als volgt samenvatten: zij neemt wat zij vindt dat haar toekomt in het huis, en de andere twee bewoners mogen de restjes hebben of moeten vragen (en haar bedanken) om wat af te staan. Dat kan de ruimte op de keukentafel zijn bij het koken, maar ook ruimte in de hele vriezer waar Huisgenote 10 broden in heeft, en ik dus geen diepvries erwtjes meer in kan doen. Uiteraard heeft Huisgenote de privilege om als eerste te douchen, als we allemaal tegelijk om 7 uur onze wekker af hebben lopen, en om vervolgens de hele keuken in beslag te nemen met een uitgebreid ontbijt waar ze ruim een uur over doet. Elke dag is het precies hetzelfde liedje, en vandaag ben ik daar gewoon even een dag HEEL sjacho van.

2. Haren in het putje van de douche. Heb ik hier elke dag.
Drie briefjes in de badkamer, en twee keer preken tegen de voormalig eigenaresse van de haren ten spijt. Het behoeft verder geen uitleg, ik heb 9 jaar op kamers gewoond en zou hier gewend aan moeten zijn. Maar ik woon sinds 1 jaar in een klein, schoon apartementje waar hooguit haren van een poezebeest ronddwarrelen, die Edwin meteen opzuigt als hij ze ziet. Sinds ik met Edwin woon, was ik vergeten hoe het was om met minder hygienisch-getalenteerden samen te wonen.

3. Benodigde tijd voor het kopen van voedsel (niet: dingen die eetbaar zijn in de ogen van sommigen).
Ondanks het feit dat ik een vaste supermarkt aan de andere kant van de stad heb, waar het en biologisch, en goedkoop, en overzichtelijk is, moet ik toch regelmatig last minute nog iets hebben van de 'Starmarket' hier dichtbij huis. Het hele concept van zo'n supermarkt is om je te laten verdwalen in 1000 soorten van hetzelfde product, die net niet allemaal gesorteerd staan. Ik ben gisteren een uur bezig geweest om slasaus te vinden die niet helemaal kunstmatig was (tip van andere Europeanen hier: vermijd producten waar 'high fructose corn syrup' in zit), die niet heel vet is, maar ook niet zo mager dat ik net zo goed water met azijn kan mengen, en die 'organic' is. Van de ongeveer 130 produkten voldeden er 3. Het zou een stuk makkelijker zijn als het 1 was uit iets van 10, zoals bij ons. Hetzelfde geldt voor ontbijtgranen. Die heb je letterlijk in alle kleuren van de regenboog (blauwe cheerios, wie WIL dat eten?). Ik wil gewoon muesli! Zonder suikerlaagje, graag.

Nu de emmer weer leeg is
Zo, dat lucht op. Uiteraard moet je hier tussen de regels door lezen, dat ik doodgewoon heimwee heb. Ik zou heel wat over hebben voor een dagje rommelen in mijn eigen huis, Hollandse koffie met ontbijtkoek, een nacht in mijn eigen bed, en even de vertrouwde gezichten van iedereen thuis te zien (eentje in het bijzonder, natuurlijk).

  • **Post scriptum: dit stuk was geschreven voor ik vandaag naar de donderdagse Linglunch ging, waar iemand deze dag toch een heel eind goed heeft gemaakt. Een van de aio's is elke week verantwoordelijk voor de bagels die geserveerd worden bij dit seminar. Er staan dan 5 zakken met bagels in allerlei smaken, en een paar weken geleden zocht ik naar de multigrains, die ze eigenlijk nooit halen. Sinds die keer zorgt die aio ervoor dat er standaard twee multigrain bagels tussen alle witbrood-bagels zitten 'for the Dutch girl'.***

Geplaatst door Marliez 12:22 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad Reacties (0)

Een late reactie

... ik kan het nog nauwelijks geloven

semi-overcast 7 °C

Tussen alle conferentie-drukte, een reis van een paar honderd kilometer op en neer naar Ithaca (later meer!) en een paar korte nachten in een creepy motel zou ik het bijna vergeten:

DSC01880.jpg

Vorige week dinsdag was iedereen een beetje ongeconcentreerd. Ik had met wat vrienden afgesproken om naar een 'Election Party' (voor democraten) te gaan in een lounge bar ergens hier in de buurt. Daar aangekomen bleek dat ze voor niet-Amerikanen alleen ID accepteren in de vorm van een paspoort. En iedereen met een visum moet heel zorgvuldig zijn met een specifiek papiertje dat hier in je paspoort geniet wordt, anders heb je gedoe als je het land uit wilt (je zou denken dat ze graag van je afwillen). Vriendin en ik hadden geen paspoort bij ons, om die reden. Wel een internationaal rijbewijs en thuisland ID, maar nee. Blijkbaar telt het niet mee dat we er ECHT niet meer uitzien als jonger dan 21, en dat we allebei uberhaupt niet drinken.

Dus zijn we via de supermarkt naar MIT gegaan, en hebben daar tezamen met een stel filosofen en andere linguisten de verkiezingen in een collegezaal gekeken via een grote projector. De verslaggeving op NBC was nogal interessant. Ik weet zeker dat ik de volgende journalistieke hoogstandjes heb gehoord:

  • 'Europeanen hebben bewondering voor de ommekeer waartoe Amerika in staat is' - dit met betrekking tot de peilingen waarin Obama aan top stond. Uhm. Ik denk dat 'Europa' heel hard hoopte dat Amerika niet ZO dom zou zijn om de rest van de wereld op te zadelen met een bejaarde republikein met daarnaast een vrouw die tot voor kort nog nooit buiten Amerika is geweest?
  • 'Obama heeft gewonnen' - gevolgd door footage van hossende massa's. In werkelijkheid was dat op basis van 'projecties' van NBC of andere kanalen, soms vanuit tellingen die nog niet eens 1% waren van de staat die geprojecteerd werd. Het is een geluk dat ze gelijk kregen, zeker gezien de heisa van de afgelopen keer.
  • 'America is the best country of the world' - geen commentaar. Ik word nog van de site gegooid.

Maar het maakt niet uit, McCain was redelijk beleefd voor zijn doen, en gaf een mooie speech toen het duidelijk was dat Obama zou winnen, en toen die laatste eindelijk zijn 'Overwinningstoespraak' gaf, zat iedereen hier bijna met tranen in zijn ogen. Ik ben het lang niet met alles eens wat hij zegt en van plan is, en politiek blijft een soort spel waar ik de regels niet helemaal van snap (wil snappen), maar met hem is er in ieder geval de kans op verandering.

Geplaatst door Marliez 10:44 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad Reacties (0)

Een ontmoeting

15 °C

DSC01762.jpg

Het stond al een tijdje in mijn agenda als een bijna ongeloofwaardige afspraak: 15:30, meeting Noam Chomsky. Omdat ik ook een wedstrijdje met de tijd had in verband met een deadline, had ik er niet heel erg veel bij stil gestaan. Bovendien wist ik absoluut niet wat ik moest verwachten. Voordat je bij het kamertje van Chomsky komt, kom je eerst in een kleine receptie waar zijn secretaresse en haar hond midden tussen een vracht boeken werken. Alles keurig op alphabet, meest taalkundig of filosofisch. Of met Chomsky zelf als onderwerp.

Chomsky ontving mij in een kamer met nog meer boeken en veel te weinig planken (zie foto's van de architectuur van dit gebouw: fascinerend, inspirerend en totaal onpraktisch). Ik kreeg meteen allerlei vragen, waar ik vandaan kwam, wat ik hier deed, wat mijn topic is, hoe ik het benaderde. Over de laatste twee hebben we bijna een uur gesproken, ik werk met een benadering waar hij geen voorstander van is, dus we hadden heel wat gesprekstof (ik heb vooral geluisterd). Hij is heel krachtig in hoe hij spreekt, en in eerste instantie kreeg ik wel de zenuwen; het woord 'multidominance' (de bewuste benadering) leidde tot een uiteenzetting over wat daar mis mee was, in het algemeen, en al helemaal met betrekking tot de constructies waar ik het voor aanneem. In de loop van het gesprek (hersteld van overrompeling) heb ik wat meer terug kunnen zeggen over wat er voor multidominance te zeggen was.

Wat in ieder geval opvallend was, is dat het type voorbeelden waar ik mee bezig ben, in zijn ogen sowieso 'deviant' zijn. En daarmee dus impliciet niet tot de relevante dataset horen die een grammatica zou moeten beschrijven. En ik weet niet of ik het daar mee eens ben. Ten eerste is het mij niet duidelijk is op basis waarvan we iets afwijkend zouden moeten noemen. Bijvoorbeeld, wat bij hem onder niet-afwijkend valt, zijn constructies die we 'parasitic gaps' noemen, zoals 'Piet vertelde dat Jan Klaartje het boek zonder te bedanken teruggaf' maar ook ATB movement uit gecoordineerde zinnen, zoals 'Welk boek heeft Jan gekocht en Klaartje verbrand?'. 'Mijn' constructies zijn dingen als 'Jan heeft het boek, en Klaartje heeft de cd in de prullenbak gemikt' (Right Node Raising) en 'Jan heeft je kunt je wel voorstellen hoeveel boeken verbrand' (wh-amalgam). Misschien ben ik ook wel aan ze gewend geraakt, ze zijn immers al een paar jaar vaste bewoners van mijn hoofd, maar om nou te zeggen dat dat MEER afwijkende zinnen zijn dan de eerste twee... Ten tweede: ook al zouden we een onderscheid kunnen maken tussen meer of minder afwijkend, is het dan niet juist erg interessant om te kijken naar de restricties op het afwijkende geval, i.e. om te kijken hoe lang je ermee kunt frutselen tot je een variant van het afwijkende geval hebt die echt onacceptabel is?

Maar goed, het was een indrukwekkend gesprek, wat zich gelukkig niet tot afwijkende zinnen heeft beperkt, en het heeft me zeker aan het denken gezet over de fundamentele vraagstukken die de aannames die ik in mijn project maak oproepen. En daar ging het eigenlijk om. Toen de tijd bijna voorbij was, zei Chomsky dat hij hoopte me nog een keer te zien dit semester. Als dat mogelijk is tussen zijn vele afspraken (taalkundig en anderszins), dan zal ik de laatste zijn om die kans te laten liggen.

Geplaatst door Marliez 5:50 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged educational Reacties (1)

(Berichten 6 - 10 uit 22) « Pagina 1 [2] 3 4 5 »