Een Travellerspoint blog

Vox balaenae

(de stem van de walvis)

semi-overcast 13 °C

Vanmorgen 9:00. Net als vorige week om dezelfde tijd stond ik in Boston Harbor (de haven) te bibberen, wachtend op Spaanse postdoc neurobiologie en voormalig huisgenote Carmen- vandaag zou onze laatste poging zijn om walvissen te gaan zien. Vorige week werd de vaart geannuleerd wegens storm op zee, en zijn we maar gaan winkelen in de ijzige wind. Nu was er kalm nazomers weer beloofd, en was het tevens de laatste dag van het seizoen dat er uitgevaren werd. De walvissen vertrekken rond deze tijd namelijk naar warmere stromingen.

Vantevoren werd ons tot drie keer toe uitgelegd wat we moesten doen als we zeeziek zouden worden, en dat je niet de eerste zou zijn die over de reling zou hangen etc. Mijn arrogante ik had zoiets van 'dat gebeurt mij toch niet, echt zoiets voor slappelingen' en 'ik kom toch niet voor niets van de kust, ik ben zelfs vernoemd naar de zee' en 'ik heb ook 10 uur op een boot tussen Cebu en Surigao gevaren'. Hm-mm... Maar goed, na een langzame start met allerlei interessante weetjes over hoe geweldig Boston Airport toch wel is (on your left), werd het al snel duidelijk dat het geen sloom rondvaarttochtje zou worden met een paar halftamme bultruggen als bezienswaardigheid. Dat bootje ging heel snel, er stond op zee een fikse wind die dwars door mijn drie lagen kleding heen ging, en die een onverwacht grote verticale dimensie toevoegde aan de rit. Als echte zeelieden hebben wij ons op de 'heenweg' heel krampachtig aan de reling vastgehouden, halsstarrig in de horizon kijkend in een poging om het effect van de deining te dempen.

Na anderhalf uur kwamen we in het gebied waar die ochtend middels camera's nog walvissen gezien waren. Nu waren er vooral meeuwen te zien. Die kunnen we op de Grote Markt in Groningen ook wel zien, dus werd de snelheid weer opgevoerd. Op het tweede punt waar de boot 'stil' gelegd werd, besloten wij naar beneden te gaan, op zoek naar warmte, minder deining en misschien een wc. Foute keuze. Niet naar beneden bewegen op een op en neer bewegende boot. Daar gaat maag tegenin proberen te bewegen. Van ellende ben ik maar ergens op een trap gaan zitten, koud tot op het bot en niet in staat om iets anders te doen dan mezelf vast te houden aan de leuning. Net toen de gids omstandig begon uit te leggen dat we misschien maar weer op Boston aan moesten, hoorden we een zachte brul van dichtbij de boot komen, en was er een zwart gevaarte te zien, net onder het wateroppervlak. Een bultrug die ons begroette.

DSC01869.jpg

De regel van niet bewegen op een bewegende boot mag geschonden worden in dit soort gevallen: opeens stonden alle misselijken, verkleumden en helden die nergens last van hadden zich te verdringen aan de voorzijde van de boot. En wat een gezicht... twee bultrug walvissen tegelijk boven het water, je hoort een soort lage grom, ik denk wel een van de laagste tonen die ik ooit gehoord heb, en dan zijn ze weer weg.

DSC01873.jpg

Ons werd verteld dat er veel vissen in die omgeving waren (bultruggen houden erg van makreel), en dat ze waarschijnlijk aan het eten waren. Nu is het niet zo dat de aanwezigheid van walvissen de draaierigheid genas, maar desondanks heb ik een aantal foto's en zelfs een heel mooi filmpje kunnen maken. Sterker nog, ik heb de camera als een soort tijdelijke ogen gebruikt, en zag pas thuis dat ik hier iets bijzonders gefilmd had, namelijk dat de staart van de walvis boven water kwam (dat is lang niet altijd zo, maar ze kunnen ook helemaal tekeer gaan en 'breachen', daar was het denk ik niet meer het seizoen voor):

Na een tijdje moest ik zitten- om te zorgen dat ik niet tot die groep over de reling-hangenden zou gaan behoren. De gids vertelde dat kalveren van walvissen wel 80 liter melk op een dag drinken maar dat ze snel moeten leren om zelf eten te gaan zoeken. En dat walvissen bewust ademen, wat maakt dat ze nooit totaal slapen zoals wij. Mooier nog, de ene keer slaapt de ene hersenhelft, de andere keer de andere. En ze slapen wanneer het ze uitkomt, en wanneer het veilig is. Verder vertelde ze dat wetenschappers walvissen volgen, maar er nog nooit een walvis van geboorte tot natuurlijke dood gevolgd is (dat geloof ik eigenlijk niet, dat heb ik vast niet goed begrepen).

Toen haar verhaal voorbij was, heb ik ontdekt dat het erg hielp om heel geconcentreerd aan iets anders te denken dan aan hoe ik me daar voelde. Ik doe dat ook als ik geboord moet worden bij de tandarts. Dan stel ik me altijd voor dat ik op een luchtbed op zee dobber. Dat was nu niet zo'n geschikte alternatieve wereld, dus heb ik eerst geprobeerd om de huiswerkopgave voor de cursus semantiek vast op te lossen. Daarna probeerde ik me voor te stellen hoe ik de Liedern des Fahrenden Gesellen van Mahler om zou kunnen zetten voor piano en cello (of in ieder geval voor dat laatste). Toen ik daar niet uitkwam, begon ik me uit mijn hoofd te berekenen hoeveel dagen ik nog in Boston te gaan had. En nog meer heel arbitraire en vreemde onderwerpen, tot ik zowaar half zat te slapen. Zodra ik echter mijn ogen open deed en iets tegen Carmen zei, begon alles weer te draaien, kwamen er minder prettige gedachten naar de oppervlakte gedreven. Wat was ik blij dat ik als echte landrot weer voet aan wal kon zetten. We waren allebei nog te draaierig om de rit met 3 metro's terug te nemen, en hebben nog 2 uur zitten bijkomen in de eerste de beste Starbucks die we zagen. Maar het was de ontberingen helemaal waard, ik zou het zo nog een keer doen.

Geplaatst door Marliez 19:12 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged animal Reacties (1)

Keep the receipt!

sunny 12 °C

Ik was vroeger heel goed in het spelletje 'ik ga op reis en ik neem mee... '. Nu niet meer zo. Ik heb helemaal niet goed ingepakt, en sta regelmatig in een winkel mezelf te verwensen omdat ik iets aan het dubbel-aanschaffen ben. Zoals een thermosbeker, een zwempak (toch maar niet gekocht), en warme hardloopkleding. Ik heb wel mooie meisjessandalen bij me die ik een keer aan heb gehad, maar geen schoenen die waterdicht zijn. Ook geen schoenen of kleren waarmee een beetje vrouw zich op een bruiloft of een feestje kon vertonen (zie bericht van 2 weken terug). Voor iemand die nu op MIT rondloopt, ben ik best dom. Maar goed, dat gaf mij dan de kans om als barmhartige samaritaan gouden euros uit te geven in een vallende economie hier. (Ahum, even terzijde: in de euro is bijna 25 cent gezakt sinds ik hier ben, blijkbaar heeft mijn bijdrage niet geholpen. En wow, ben ik even blij dat ik mijn mooie ipod meteen heb gekocht, en mijn huur in een klap voor alle maanden betaald heb, vooral het laatste heeft mij dus meer dan 200 dollar gescheeld!).

In die twee maanden ben ik ook al 5 keer met bonnetje, Aanschaf, en mijn allervriendelijkste geirriteerde gezicht teruggegaan naar de winkel omdat Aanschaf een ernstig mankement vertoonde. De eerste keer was het een onschuldig biologisch brood, waar tussen de sneetjes mooie groene laagjes schimmel zaten (heel biologisch dus). Zonder blikken of blozen meteen mijn geld teruggekregen en er verder maar niet teveel over nagedacht dat ik de schimmel pas ontdekte toen ik er voor de tweede keer van wilde eten. Blugh. De tweede keer betrof het een bezuinigingsmaatregel. Ik vind de koffie hier verschrikkelijk (starbucks), en dacht dat een klein thermoskannetje wel slim zou zijn. Bij het inschenken van de eerste thuisgezette koffie heb ik een deel van mijn boeken gedoopt, want het ding lekte aan alle kanten (en isoleerde dus ook niet). Terug naar het winkeltje, weer meteen zonder vragen geld teruggestort op mijn creditcard.

Toen ging het een tijdje goed. Gewoon geen dingen meer gekocht, en mijn eten heel goed geinspecteerd. Deze week was het weer prijs. Het koptelefoontje van mijn ipod shuffle (mijn hardloop ipodje) overleed op 3 wekige leeftijd en gaf dat te kennen door aan mijn muziek een dikke ruis toe te voegen. Ik moet daar wel aan toevoegen dat ik er in de regen mee gelopen heb, maar toch. Je zou zeggen dat buiten-zijn geen beperking zou moeten zijn op oordopjes. Om mezelf zichtbaar te maken in het donker bij het hardlopen, had ik een armband met ledlampjes gekocht, en die heeft uberhaupt niet geleefd. Die ging gewoon uit na 1 knipper. Daar ben ik dus vandaag mee teruggegaan (ondertussen zonder de irritatie, dat heeft gewoon geen zin). Bij de sportwinkel kreeg ik niet alleen mijn geld terug, maar ook de bon van 20% korting die ik had gebruikt om dat onding te kopen. Zonder vragen, zonder het product te bekijken. Bij de Apple winkel kreeg ik meteen een nieuw koptelefoontje, en hoefde ik helemaal geen bon te laten zien. Ik moet hun wel heel koeiig hebben aangestaard, want als je zo'n koptelefoontje los koopt in NL... die kosten 37 euro (dat is meer dan ik hier omgerekend aan het shuffle dingetje kwijt was)! Het lijkt hier wel normaal om dingen te kopen en later weer terug te brengen.

Ik kan me de laatste keer in Nederland niet eens herinneren dat ik met een Aanschaf terug ben gegaan naar de winkel. Hooguit met kleding waarvan ik me op het laatste moment bedacht dat het toch niet stond. Niet omdat het gewoon een prutproduct was. Ik concludeer dat ALLES te koop is hier, ongeacht kwaliteit. Dat geldt voor eten, voor dingen, en walgelijk genoeg ook voor gezondheidszorg (laat ik het daar maar niet over hebben). Dat maakt het kopen van dingen eigenlijk moeilijker dan het verkopen- je moet goed zoeken en goedkoop is per definitie duurkoop. Ik vrees ook dat ik steeds beter begrijp waarom je zo snel je geld terug krijgt, ongetwijfeld zit het besef van het verkopen van malfunctionerende bagger ingecalculeerd in de winstmarge. De meeste dingen die je hier koopt zijn daarmee eigenlijk gepromoveerde wegwerpartikelen.

Ik weet niet wat ik liever heb, een degelijke Nederlandse Aanschaf die mij verkocht wordt door een heel sjacherijnig en ongeinteresseerd Hema-meisje, of het drie keer op en neer gaan met een Amerikaanse Aanschaf en die bijna beschaamde vriendelijkheid waarmee Aanschaf meteen wordt geruild.

Geplaatst door Marliez 22:29 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged shopping Reacties (0)

Duizenden rennende vrouwen in Boston

... ik doe mee!

semi-overcast 18 °C

Vrijdagavond ben ik in een heel spannende winkel geweest om een spannende goodie-bag op te halen. Eentje waarin niet alleen leuke badder-monstertjes van Dove, sportieve snoepjes (van gezonde suiker) en een hoop reclame zat, maar ook mijn eerste echte rug nummer (ik heb al wel een RuG nummer, trouwens). Ik was nummer 2271 in de 32ste Tufts 10K for women, en die heb ik gisteren gelopen. Samen met nog zo'n 7000 andere vrouwen, van alle leeftijden, van alle soorten en maten. En dat was leuk!!! En ok, het was ook wel aanpoten. Ik ren meestal zo rond de 10 km voor een gemiddelde duurloop (interpreteer gemiddeld als toegepast op het soort tempo), tegenwoordig ook steeds vaker rond de 15km, dus ik vond dit wel een geschikte eerste wedstrijd. En zo gezellig, alleen met vrouwen. Hoewel ik minstens 3 mannen heb gespot tijdens het lopen, eh? Ach wat maakt het uit. Zolang er maar een vrouw wint.

De dag begon zoals een gemiddeld festival begint: met veel bordjes die je overal heenwijzen (van wc tot food), en dan toch nog hopeloos moeten zoeken naar de plek waar je je bagage moet afgeven. En dan moest er nog een beetje gefriemeld worden met een chip die je aan je veters moet doen. Zoals gewoonlijk met die dingen kan je beter logisch denken dan naar de Ikea-achtige gebruiksaanwijzing kijken. Maar goed, hij zat, ik ben gaan dribbelen, en heel lang gaan wachten tot de 'seeding' begon. Wat een gedoe. Je moet van tevoren inschatten hoe lang je over een mijl doet. Probleem 1: ik heb tot voor kort nooit met een horloge gelopen. Ik hou er af en toe gewoon van om me in een tijdloze realiteit te wanen. Niet handig. Probleem 2: ik weet niet echt hoelang een mijl is. Ik moet elke dag al fahrenheit-dollar-feet berekenen, en de race heet 10K, toch? Ik heb op de vooravond van de race berekend dat het zeker haalbaar moest zijn om 10km onder de 50 minuten te lopen, want ik weet wel ongeveer hoe lang ik normaal over mijn rondjes doe, en ongeveer hoe lang die rondjes zijn. Dat plaatste mij in seeding 3, maar dat vond ik wel erg vooraan. In 1 zitten de helden die ook op de Spelen rennen (en geloof me, die zijn er op die race, het is de grootste 10k voor vrouwen in de VS). In 2 zag ik vrouwen die er heel gevaarlijk uitzagen, en veel professioneler gekleed gingen dan ik. Ok, dat zegt niet veel, maar toch. In 3 was dat ook zo. Dus ik heb gewoon wat lieve dames aangesproken, die mij zachtjes van 4 naar eind 3 geduwd hebben. Daar hebben we dan met zijn duizenden nog een kwartier gekleumd, tot er een redelijk vals volkslied klonk (en opeens draait iedereen zich om om naar een vlag te kijken, ik was vergeten dat het ook nog Columbus dag was gisteren!). Er moet een startschot geklonken hebben, maar het maakte niet zo veel uit: je moet wel lopen als de meute gaat bewegen.

tufts-start.jpg

Het was mij meteen duidelijk dat ik meer voorin had kunnen staan, niet omdat anderen langzamer waren, maar omdat veel van de dames in mijn omgeving veel te hard van start gingen. Die haalde ik al heel snel in na de eerste km, veel mensen al helemaal buiten adem (en dan moet je nog 9 km!). Ik heb denk ik zo gelijkmatig gelopen als het maar kan, misschien op de laatste kilometer en het eindsprintje na. Het is moeilijk om niet meegesleept te worden door je eigen drang om iedereen voorbij te stormen. Om de mijl (6 keer dus) stond er een klok, en elke keer telde ik ongeveer 7 of 8 minuten. Wat zo leuk was aan de route, was dat er twee keer een soort haarspeld inzat, waardoor ik dus op een gegeven moment op de elite runners afrende. En onder de bruggen was het ook erg gezellig; als vrouwen onder elkaar waren we net kinderen, en deden in koor whoohoo! In het gezelschap van een man zouden we misschien niet aan zo'n drang toegeven. De haarspeld zorgde helaas ook dat het mentaal een rotstuk was, omdat je op en neer loopt. Maar ja, net op het middenpunt stond daar Gaetano, mijn mede-MIT-bezoeker, om mij toe te juichen, geweldig! En dan Harvard Bridge op, nog niet eens halverwege de race denk ik. Dat was zo gaaf, normaal begint mijn training hier ongeveer, en ik moet altijd braaf op het smalle voetpad met alle andere renners, en nu mochten wij lekker over het auto-gedeelte:

41299-177-015f.jpg

Ze zeggen constant dat je moet drinken tijdens het rennen en ik snap nooit hoe mensen dat doen. Op een rustig tempo, ok, dan is het hoogstens raadzaam om het niet in grote hoeveelheden tegelijk te doen. Maar als je iets boven dat tempo loopt, dan heb je wel dorst maar dan hups je iets te veel om het echt succesvol je mond in te mikken. Ergens op Mass Ave stond zo'n lief mannetje met een bekertje dat ik het maar aangepakt hebt. Toegegeven, mijn mond was ook echt heel kurkig toen. Ik heb hem zelfs bedankt, want dat hoort. Mijn nieuwe techniek: gewoon gooien die hap, er komt vast wel iets in de buurt van mijn mond en de rest is lekker verkoelend. Dan was er het moment op Commonwealth Ave, waar ik wist dat het nog 2 mijl was, en toen was het een kwestie van op tempo blijven. Pas toen ik zeker wist dat de finish niet ver kon zijn (na 6 mijl is er nog een stukje 10km over), ben ik gaan versnellen. Dat is niet makkelijk als je moe bent. Maar wel als je iemand hebt die langs je wil. En zo iemand zag ik dus opdoemen in mijn ooghoeken. Toen stond er opeens een Wildevrouw in mij op- die had ik nog nooit in mezelf opgemerkt- die zei 'Um, that's just NOT gonna happen'. Het scheelde maar 1 seconde met die specifieke dame, maar ik was haar voor, op een eindtijd van 46:33.

(Je kunt mij zien prijken op de totale lijst op coolrunnings.com. Van de 5257 ben ik nr. 230, en binnen mijn 'klasse' (die van 20-29 jaar) ben ik nr. 98 van 1251 (bovenste 10%). )

Geplaatst door Marliez 19:09 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged women Reacties (0)

Een zeldzaam gewone dag

sunny 23 °C

Misschien omdat ik hier nu een beetje gewend ben, misschien omdat ik stiekum wel toe was aan een normale dag. Vergeleken met het alledaagse MIT leven, was vandaag wel erg gewoontjes. Ik heb niet zitten zwoegen op een huiswerk opdracht, want dat had ik gisteren een halve dag vroeger dan gevraagd af. Geen overhaast leeswerk voor een leesgroep, geen presentatie, geen deadline. Wel een leuke Linglunch (heel fijn om toeschouwer te zijn dit keer, lekker die bagels!), aan mijn eigen project werken, en een heel interessante meeting met Pesetsky- zijn hoofd zit echt vol met voorbeeldzinnen waarmee je net dat ene kunt aantonen waar je zelf nog niet eens aan gedacht had (zoals gedeeld materiaal met een split antecedent in mijn voorbeeldzinnen). Als ik later groot ben...

Wat ik zo leuk vind hier, is dat het hele instituut gericht is op fundamenteel onderzoek, en dat de 'richtingen' veel meer met elkaar verweven zijn. Wij (in Groningen, misschien wel 'wij' in Nederland) lijken veel meer in hokjes te zitten. Dat we in Groningen in allerlei uithoeken van het gebouw zitten, helpt natuurlijk ook niet, hier is het meer een soort grote hal waar alle deuren op uit komen, en het gebouw is heel open, zo kan iemand op de verdieping boven mij zien dat ik hier in de bieb zit te typen, omdat er gewoon een stuk 9e verdieping ontbreekt op de plek waar op de 8ste verdieping een kleine bieb zit.

DSC01752.jpg

Ook heb je niet per se een 'syntax en semantics' groep (hoewel het wel een richting is). Als er een praatje over prosodische en fonetische aspecten van focus is, dan gaat iedereen daar heen, niet alleen prosodici. En dan is het heus niet zo dat een semantica als Irene Heim dan toekijkt en denkt 'dat zal wel', nee, die weet ook daar precies de juiste vragen te stellen. Wederom, als ik later groot ben...

Nog eventjes doorwerken, ik ben bezig met het maken van een groot bestand met data, zodat ik dat later makkelijk kan copy/pasten bij het schrijven van mijn proefschrift (als ik later groot ben, dus).

Geplaatst door Marliez 17:54 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad Reacties (0)

Een bruiloft, een heks, en een eekhoorntje

... wat er tegenwoordig gebeurt in Salem

sunny 11 °C
Bekijk Fall and Winter in and around Boston op Marliez's reiskaart.

Laat ik nou net in Boston zijn op het moment dat een vriendin die hier woont gaat trouwen... vandaag was het dus weer een Grote Dag. Heel vroeg opgestaan om de eerste trein te nemen naar Salem, de bruiloft was in Peabody en de receptie in Georgetown, allemaal lieve dorpjes in New England. Ik had het geluk om vanaf Salem een lift te hebben, want die trein was echt een treurig boemeltje; zonder auto was ik gewoon niet op die bruiloft terechtgekomen. Het was een geweldige dag, en ook een hele belevenis, zo'n all-American wedding.

Op de hoeveelheid bruidsmeisjes en -jonkers na dan (in totaal 10) was er eigenlijk opvallend weinig verschil met wat ik gewend ben, iets wat ik voor de verandering wel geruststellend vind. Er was muziek, een heel kort en leuk preekje, Pachelbel's Canon. Een ja-woord (gelukkig), gefriemel met ringen, een kus gevolgd door luid gejoel. En ook glimlachende tranen, onwennige schreden op niet-ingelopen schoenen, mensen die elkaar nog nooit in pak hebben gezien, mensen die de 14 graden in de kerk geen bijpassende accessoire vonden voor hun dunne cocktail/gala jurk, en een stel wijzen die gewoon pertinent weigeren een pak, hakken of jurk aan te doen (geen commentaar).

Voor de receptie moest nog een half uur gereden worden, en ik kon weer in de grote slee meerijden, die ook heel zwoele TomTom mevrouw bij zich had. Die op de een of andere manier wel geirriteerd ging klinken op het moment dat we een verkeerde afslag in gingen, en hardop meldde dat ze aan het 'recalculating' was. Ik ben wat sommige dingen betreft nog in het stenen tijdperk en had nog nooit een TomTom mevrouw ontmoet. Ik houd dat denk ik maar zo, volgens mij worden mensen er significant luier en dommer van. Deze week was er nog een nieuwsbericht dat iemand door TomTom aanwijzingen recht op een trein is ingereden. Die had dus een moorddadige TomTom - en geen eigen observatievermogen - en dat is minstens 1 passagier fataal geworden. I rest my case.

Over de receptie valt weinig te melden, behalve dat er veel eten was en dat het bruidspaar een heuze openingsdans had, gevolgd door een dans van de vader van de bruid met de bruid en de moeder van de bruidegom met de bruidegom. Wij moesten alweer snel weg, mijn gezelschap woont in Canada en moest nog een flink stuk door NY rijden, en ik zou weer terug naar Salem gaan. Daar aangekomen kwam ik er snel achter dat ik 2 uur te vroeg was voor de trein. Of eigenlijk een uur te laat. Die dingen rijden hier gewoon amper- jullie daar in Nederland moeten heel blij zijn met de NS, echt. Hier is een trein meer wat wij als streekbus voor het dorpje dat net niet op de kaart staat gebruiken.

DSC01809.jpg

Dus heb ik maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om Salem te bezoeken- een dorpje waar vroeger veel 'heksen' vervolgd zijn, en dat nu totaal opleeft en een maand lang Halloween viert.

DSC01815.jpg

In een parkje bij deze Witch Memorial vond ik het minst schuwe eekhoorntje tot nu toe. Hier zijn eekhoorntjes een soort plaag, en ik ben dan de troela die ze zo schattig vindt dat ik ze met een camera ga achtervolgen, die mensen hier moeten wel gedacht hebben...

DSC01820.jpg DSC01819.jpg

Geplaatst door Marliez 0:18 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

(Berichten 11 - 15 uit 22) « Pagina 1 2 [3] 4 5 »