Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: Marliez

Bye bye Boston!

sunny -3 °C
Bekijk Fall and Winter in and around Boston op Marliez's reiskaart.

Mijn laatste post schrijf ik vanaf Logan Airport, waar we in luie stoelen naar de vliegtuigen zitten te staren. We zijn ingecheckt, hebben NET geen boete voor obese koffers gekregen (dat doen we niet nog een keer, maar het was schatten wegens geen weegschaal), we hebben thee en koffie en nog 2 uur te gaan voor het boarden. Het laatste weekend hier heb ik alsnog een verwoede poging gedaan om als toerist door Boston te gaan. Echt veel is er niet van gekomen, er moest nog te veel geregeld en gedaan. Toch hebben we vrijdag nog een mooie wandeling gemaakt, eerst naar Harvard, en toen via MIT naar Boston. Op MIT even gedag gezegd tegen David Pesetsky. In Boston hebben we daarna op zijn Amerikaans een bagel met (slechte) koffie als lunch genomen (of laat ontbijt), om daarna in een schemerig Boston Common te lopen.

DSC02218.jpg DSC02220.jpg

DSC02224.jpg DSC02222.jpg DSC02226.jpg

We 'dineerden' bij de Cheesecake Factory, waar het toet'je' centraal staat: een stuk cheesecake die zo machtig is dat Edwin en ik niet eens de helft opkonden. Ik had als diner bewust alleen een 'small' (lees: reusachtige) salade genomen en Edwin een klein gerecht. Het jochie een paar tafels verderop van ons had er een stuk minder moeite mee en schoof een vergelijkbaar stuk taart zo naar binnen, als dekentje voor de berg frieten die hij als hoofdgerecht had gehad. En dit is dus de reden dat ik bijna nooit uit eten ging: de porties zijn zo wanstaltig groot dat ik halve maaltijden moet laten staan... en die worden vervolgens weggegooid. Samen met de plastic omhulsels en bekers- lang leve de wegwerpmaatschappij. Goed, ik dwaal af. Ik heb me deze vier maanden voorgenomen geen verhoudingen te schrijven over wat ik vind van het systeem van ongezond eten en onbetaalbare gezondheidszorg, en het interessante, ongetwijfeld economische verband daar tussen. Af en toe moet me iets van het hart, maar verhalen komen verder thuis wel voor wie het wil horen :)

Zaterdag was dan de dag die mijn verblijf hier afsloot. En dat heb ik in echte MIT-stijl gedaan, ik had op zaterdagochtend nog een laatste afspraak met Irene Heim over de draft van het paper dat ik hier geschreven heb. En daar leek het in eerste instantie een pittig gesprek te worden- zij wilde veel meer weten over wat ik voor ogen had over het grote plaatje waar dit schrijfsel slechts een klein puzzelstukje in was en ik was natuurlijk na mijn korte vakantie niet helemaal meer in die geestelijke toestand dat ik dat meteen goed kon verwoorden. Eenmaal opgewarmd hebben we echter een goed gesprek gehad, en heb ik genoeg stof tot nadenken voor de komende maanden.

En dan... koffers pakken. Wat een ellende. Het is ongelooflijk wat een mens (eh, ik dus) kan verzamelen in een periode van 4 maanden. Ik laat achter: een voorraad eten voor mijn huisgenoot, een badjas, twee paar stukgelopen schoenen. Die maken ruimte voor een berg hier-aangeschafte boeken. Dat is nu eenmaal het gevolg van de regelmatige Sales bij MIT library en MIT Press bookstore, waar ik als student ook nog 10% korting had. Dat is om moeilijkheden vragen voor een boekenwurm als ik.

DSC02227.jpg DSC02228.jpg

Vanochtend gingen de koffers dicht (het lukte!) en was het wachten geblazen. Op een taxi die een half uur te laat kwam en daarmee zijn fooi verspild had. Maar we hadden op dit soort vertraging gerekend, en stonden alsnog om 4 uur op de airport. Na wat herschikken van spullen in de koffers hadden we geen overgewicht dit keer, en konden we, bijna 70 kg lichter, naar de douane. En nu tel ik uurtjes af. Nog eentje en ik ga boarden. Nog een nachtje vliegen en ik ben terug.

Ik heb een prachtige tijd gehad hier, ik heb zoveel geleerd en ervaren dat het moeilijk te geloven is dat ik maar vier maanden weg ben geweest. Voor wat het intellectuele leven op het MIT betreft zou ik hier nog best een semester kunnen blijven. Maar op alle andere gebieden die van belang zijn, mijn thuis, mijn vent, ons poezebeest, mijn familie, vrienden en collega's ... en niet te vergeten de vele aspecten in 'het Amerikaanse' waar ik maar slecht aan kon wennen...

I'm ready to take off. Bye bye Boston! En tot snel allemaal!

Geplaatst door Marliez 16:50 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Samen

... uit en bijna thuis (en nu met foto's!)

sunny -20 °C
Bekijk Fall and Winter in and around Boston op Marliez's reiskaart.

Het is alweer bijna een week geleden (eerste Kerstdag) dat ik eindelijk mijn boeken opruimde, mijn paper instuurde naar diegenen die ik het beloofd had, en gewapend met twee kerstmutsen naar Logan Airport ging. Wat duurt een half uur lang als je naar de uitgang van de arrivals staat te staren, zelfs in vergelijking met de vier maanden die eraan vooraf gingen. Maar daar was 'ie dan, een karretje met twee koffers met daarachter mijn persoonlijke kerstman.

We zijn weer samen, tien dagen in de VS en dan terug naar Grunn. Eindelijk. We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal. Eerst hebben we drie dagen wat rondgelopen in Boston, kwamen we het New England Aquarium niet in wegens grote drukte, en hebben we alledrie de Godfathers gekeken (lekker met thee, kaarsjes, hapjes en geen huisgenoten in de buurt). En deze maandag was het pakken geblazen: we vlogen naar Green Bay (Wisconsin), waar Edwin's zus en haar hubby wonen. We vlogen niet zo snel dit keer, want we zaten net goed en wel toen er omgeroepen werd dat het vliegtuig 'iets' lekte en dat we er maar uit moesten. Later werd duidelijk dat ze er teveel benzine ingedaan hadden (serieus), en dat dat er uitgespoten was. Een allermenselijkste fout, maar voor ons heel rot. We hebben uren gewacht om de melding te krijgen dat we pas om 8 uur op een vlucht naar Detroit konden die ons de goede verbinding naar Green Bay zou geven. Maar we zijn er aangekomen. Onze bagage vergezelde ons een dag later (laat ik er maar niet over uitweiden).

Hier in Seymour, WI, vieren we het einde van het jaar, onder een dik pak sneeuw en in de ij-zi-ge kou. Gisteren hebben we vooral binnen gezeten, wachtend op het het verlossende telefoontje van NWA over de bagage. Tevergeefs, want uiteindelijk hebben we het maar zelf gehaald. Buiten was er niet veel te beleven, er was echt alleen maar sneeuw, waar je ook keek.

DSC02179.jpg

Vandaag zijn we met de auto naar Lake Michigan gereden. Volgens mij is dat 'meer' net zo groot als Nederland. Met een strakblauwe lucht en een stralende zon was de sneeuw oogverblindend. De kou was zo scherp dat ik de halve dag mijn vingers en tenen niet gevoeld heb, ten eerste doordat ik geen foto's kon maken met die dikke wanten aan, ten tweede omdat ik slechte genen heb voor het warmhouden van mijn 'extremities' en ten derde omdat je als Kikkerlander niet gewend bent aan dit soort kou. Maar het was het waard:

DSC02186.jpg DSC02188.jpg

DSC02207.jpg DSC02200.jpg

En nu vieren we het jaar-einde. Het is beneden nul. Fahrenheit. Ik heb 3 truien aan en 2 paar sokken en moet constant thee of koffie hebben, haha. We zitten in een warm huis, met goed gezelschap, er worden brownies gemaakt, de tv staat op een 'I love the millennium' overzicht dat af (op) telt tot 2008. En het beste is: er zijn hier geen pestjochies met vuurwerk. In Nederland hebben jullie al geproost, en liggen misschien zelfs al lekker te slapen. Vanuit de verre kou in the Middle of Nowhere:

Gelukkig nieuwjaar!!!

samen.jpg

Geplaatst door Marliez 18:42 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad Reacties (0)

Winter Wonder

snow -5 °C

De laatste dagen voor Edwin aankwam (ja die is er ondertussen al, ik loop weer hopeloos achter op blogschema), was ik zo'n beetje ingesneeuwd hier. Serieus, we moesten sneeuwruimen en dat had ik nog nooit gedaan! Op de foto's zie je Zoran (Servisch-scheikundige-huisgenoot) en mij in actie (brrr...)

DSC02124.jpg DSC02125.jpg

In Cambridge is de regelgeving dat iedere bewoner verantwoordelijk is om de stoep rond zijn huis sneeuwvrij te maken. Een mooi utopisch gedachtengoed. Niet iedereen was natuurlijk zo braaf als wij, dus was de weg richting wereld vanaf huis voor minstens de helft een groot avontuur van inschatten waar de grond ongeveer zou beginnen, waar er wel en geen ijs onder de sneeuw lag, en waar de stoep ophield en de straat begon.

DSC02130.jpg DSC02129.jpg

Een van die dagen moest ik toch al vroeg naar MIT (laatste en voorlaatste afspraken met staff hier, mensen gedag zeggen die naar huis gingen, etc). En toen was het voor mij nog even hard doorwerken, en genieten van het wit tot en met Kerst, toen ik ein-de-lijk mijn kerstman van het vliegtuig mocht halen. :)

DSC02149.jpg DSC02152.jpg

Geplaatst door Marliez 12:09 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad Reacties (0)

Stilte

snow -3 °C

Het semester is voorbij, al meer dan een week eigenlijk. Mijn vrienden zijn allemaal naar huis, ik heb nog een huisgenoot over en ik tel dagen af (vandaag: ZES) tot Edwin aankomt. Ik zit in een ijskoud huis, want degene die in het apartement waar de cv regelaar zit is zonder afscheid te nemen vertrokken naar een warmer oord, en is niet op het idee gekomen om ons de sleutel te geven zodat we de CV uit de spaarstand kunnen halen. Heel fijn, morgen wordt het min 8, ik zie nu al uit naar de vloer van de badkamer als ik onder douche vandaan stap.

Er moet nog een hoop gebeuren in die zes dagen, maar dat ga ik niet meer op het MIT doen. Ten eerste is het daar niet warmer, maar wel lawaaiger (of juist grimmig stil), en lang niet zo gezellig. Ten tweede is het gewoon praktischer, ik heb nu maanden elke dag heen en weer gesjouwd met al mijn zooi, extreem vroege wekkertijden gehad om als eerste een bureau in te pikken, en ik mag dan wel geen vakantie hebben nu, ik doe gewoon alsof terwijl ik werk met een muziekje aan, kaarsjes aan, en veel thee (aanrader: Sweet Mexican Chili tea van Yogi Tea... dan heb je een tijdje geen verwarming nodig).

DSC02114.jpg DSC02115.jpg

Het is 1 uur 's middags, en buiten heerst er een slaperige, schemerige stilte. We verwachten een sneeuwstorm, het MIT sloot zijn deuren extra vroeg, iedereen doet snel boodschappen en overal zie je sneeuwschuivers rijden. Ik heb een grote lading eten ingeslagen zodat ik niet meer weghoef, en ik kijk steeds stiekum naar buiten. De eerste voorzichtige vlokjes dwarrelen al rond, met een beetje geluk kan ik zo een sneeuwpop bouwen.

DSC02118.jpg DSC02120.jpg

Geplaatst door Marliez 13:03 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad Reacties (0)

Grijze sneeuw

snow -1 °C

Het is een grijze zondagochtend, met natte sneeuw en een dikke mist. zoals gewoonlijk heb ik me in de bibliotheek verstopt, om een dag door te brengen met een berg papers, een lijstje data met bijbehorende sterren en vraagtekens voor de lezingen die ze wel en niet hebben, in de hoop op de inval die nodig gaat zijn van mijn kant om het probleem dat mijn analyse van deze data veroorzaakt op te lossen. Ik ben alleen hier, het is heerlijk stil (voor de verandering), ik heb thee en mandarijntjes en kerstradio op mijn laptop.

Photo_83.jpg Photo_84.jpg

Eigenlijk kan een zondag hier niet beter zijn dan dit, hoewel ik stiekum had gehoopt dat de sneeuw mij de gelegenheid zou geven tot het bouwen van een sneeuwpop. Maar helaas, het is natte Nederlandse sneeuw.

Veel anders dan werken doe ik niet: ik ben op dit moment bezig met een onderwerp waarvan ik denk dat het een cruciaal onderdeel van mijn proefschrift zal worden. Idealiter ga ik hier pas weg als ik een draft van het stuk (noem het een paper, het kan ook een hoofdstuk worden) afheb en besproken heb met verschillende mensen hier. Tot mijn schrik vertelde mijn agenda mij dat het 7 december is vandaag (trouwens ook Noam Chomsky's verjaardag). 10 december zijn de laatste colleges, daarna zal het MIT een plek worden waar undergrads dag en nacht studeren voor hun finals en waar 'grads' (en bezoekende 'grads') uit alle macht proberen om niet alles wat ze hadden willen doen in 2008 heimelijk door te schuiven naar 2009. Geen colleges betekent geen huiswerk/extra leeswerk/en ruim 10 uur werkuren erbij in mijn geval, en dat is best welkom nu! Zo aan het begin van het semester lijken 4 maanden een oneindige tijd, met onbegrensde mogelijkheden voor het bedenken van nieuwe vraagstukken, het schrijven van papers, discussies met verschillende mensen hier.

En opeens ben ik over minder dan een maand alweer thuis, en tel ik dagen af tot eerste kerstdag. Dan komt mijn kerstkadootje per vliegtuig aan en ga ik (gaan we) vakantie vieren. Eerst hier in Boston, waar ik op het walvisavontuur en een museumbezoek na nog maar weinig toeristisch heb ondernomen, en daarna een paar dagen in het ijskoude Seymour (Wisconsin) waar mijn schoonzusje en haar man wonen.

Tot die tijd is het werken en wachten op die inval.

Photo_81.jpg Photo_88.jpg

Geplaatst door Marliez 10:05 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged educational Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 22) Pagina [1] 2 3 4 5 »