Een Travellerspoint blog

Samen

... uit en bijna thuis (en nu met foto's!)

sunny -20 °C
Bekijk Fall and Winter in and around Boston op Marliez's reiskaart.

Het is alweer bijna een week geleden (eerste Kerstdag) dat ik eindelijk mijn boeken opruimde, mijn paper instuurde naar diegenen die ik het beloofd had, en gewapend met twee kerstmutsen naar Logan Airport ging. Wat duurt een half uur lang als je naar de uitgang van de arrivals staat te staren, zelfs in vergelijking met de vier maanden die eraan vooraf gingen. Maar daar was 'ie dan, een karretje met twee koffers met daarachter mijn persoonlijke kerstman.

We zijn weer samen, tien dagen in de VS en dan terug naar Grunn. Eindelijk. We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal. Eerst hebben we drie dagen wat rondgelopen in Boston, kwamen we het New England Aquarium niet in wegens grote drukte, en hebben we alledrie de Godfathers gekeken (lekker met thee, kaarsjes, hapjes en geen huisgenoten in de buurt). En deze maandag was het pakken geblazen: we vlogen naar Green Bay (Wisconsin), waar Edwin's zus en haar hubby wonen. We vlogen niet zo snel dit keer, want we zaten net goed en wel toen er omgeroepen werd dat het vliegtuig 'iets' lekte en dat we er maar uit moesten. Later werd duidelijk dat ze er teveel benzine ingedaan hadden (serieus), en dat dat er uitgespoten was. Een allermenselijkste fout, maar voor ons heel rot. We hebben uren gewacht om de melding te krijgen dat we pas om 8 uur op een vlucht naar Detroit konden die ons de goede verbinding naar Green Bay zou geven. Maar we zijn er aangekomen. Onze bagage vergezelde ons een dag later (laat ik er maar niet over uitweiden).

Hier in Seymour, WI, vieren we het einde van het jaar, onder een dik pak sneeuw en in de ij-zi-ge kou. Gisteren hebben we vooral binnen gezeten, wachtend op het het verlossende telefoontje van NWA over de bagage. Tevergeefs, want uiteindelijk hebben we het maar zelf gehaald. Buiten was er niet veel te beleven, er was echt alleen maar sneeuw, waar je ook keek.

DSC02179.jpg

Vandaag zijn we met de auto naar Lake Michigan gereden. Volgens mij is dat 'meer' net zo groot als Nederland. Met een strakblauwe lucht en een stralende zon was de sneeuw oogverblindend. De kou was zo scherp dat ik de halve dag mijn vingers en tenen niet gevoeld heb, ten eerste doordat ik geen foto's kon maken met die dikke wanten aan, ten tweede omdat ik slechte genen heb voor het warmhouden van mijn 'extremities' en ten derde omdat je als Kikkerlander niet gewend bent aan dit soort kou. Maar het was het waard:

DSC02186.jpg DSC02188.jpg

DSC02207.jpg DSC02200.jpg

En nu vieren we het jaar-einde. Het is beneden nul. Fahrenheit. Ik heb 3 truien aan en 2 paar sokken en moet constant thee of koffie hebben, haha. We zitten in een warm huis, met goed gezelschap, er worden brownies gemaakt, de tv staat op een 'I love the millennium' overzicht dat af (op) telt tot 2008. En het beste is: er zijn hier geen pestjochies met vuurwerk. In Nederland hebben jullie al geproost, en liggen misschien zelfs al lekker te slapen. Vanuit de verre kou in the Middle of Nowhere:

Gelukkig nieuwjaar!!!

samen.jpg

Geplaatst door Marliez 18:42 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint