Een Travellerspoint blog

Boston Blues

rain 6 °C

  • **Disclaimer: deze post gaat misschien wat anders van toon zijn dan de andere. Ik heb namelijk ernstig de pest in vandaag. Houd in gedachten dat ik hier nu meer dan twee maanden zit; het feit dat ik pas nu zo'n post schrijf, betekent dat ik het anderszins erg naar mijn zin heb (nu merk ik het alleen even niet). Dit zijn gewoon allemaal dingen die zich op hebben gestapeld terwijl ik te druk was met het me onderdompelen in het MIT-bestaan. Dat, en het feit dat de zon veel minder uren draait dan ik, en het grijs en regenachtig en koud is (aka mijn jaarlijkse donkere-dagen-voor-kerstmis moods) helpen natuurlijk ook niet. ***

De emmer
Gisteren liep er opeens een emmer over. Ik had niet zo door gehad dat hij bijna vol was eigenlijk. Het weekend was vermoeiend maar heel gaaf, ik vorder redelijk met mijn werk, ik slaap meestal wel tussen 6/7 uur, mijn Achillespees doet weer normaal na een week of wat minder intensief trainen en ik heb een bagelwinkeltje waar ze multigrain bagels verkopen in de buurt, waar ik heel gelukkig van word.

De druppel
Ik ga dit weekend naar NY City, en moest dus zorgen voor schone kleren. In ons huis staat de hoogbejaarde wasmachine in de Scary Basement. Zo'n eng hol waar ik niet helemaal rechtop kan staan op de meeste plekken, en waar je moet zorgen dat je geen schone was laat vallen, want dan kan je het weer opnieuw wassen wegens de betonnen vloer met jaren stof erop/in. Bij het wassen in deze 'was'machine, is er altijd 1 artikel in de was dat er smeriger uitkomt dan dat het erin ging. Ik weet niet waar het door komt, maar al het losse stof dat in de wasmachine rondzwemt blijft altijd op 1 van de kledingstukken hangen. Dat is per definitie niet op een onderbroek, maar op een mooie trui. Lekker zichtbaar. Dat was gisteren niet anders, mijn mooie nieuwe dikke knuffel-hoodie die mij door de Bostoniaanse kou gaat helpen kwam er helemaal bedekt met pluizen, stof en wat niet meer uit. Grrr. Opeens moest ik me echt inhouden om de hele zaak niet af te breken in de enge kelder.

De andere druppels
Het was daarna niet zo moeilijk om vast te stellen wat er verder in die emmer zat. Het zijn voornamelijk huis-tuin-en-keuken ergernissen. Nou ja, geen tuin want die hebben we (geloof ik) niet.

1. Persoonlijke ruimte. Heb ik hier nagenoeg niet.
Een enorm luxe probleem, maar mijn wijze vader citerende 'luxe problemen zijn ook problemen'. Als ik thuiskom, heb ik meestal zo'n 12 uur op de afdeling gezeten, waar ik geen eigen plek heb, maar wel een plekje dat vrij is als ik er voor halfnegen ben. En zoals eerder beschreven is dit een plek waar veel anderen rondlopen, waar je altijd anderen hoort praten, en waar iedereen je kan zien. Thuis is er de keuze tussen 3 ruimtes (Scary Basement is geen optie). De badkamer/wc, de keuken of mijn 12 m2-kamertje op de zolder die ik deel met 1 van de 2 huisgenoten. In de keuken staat naast een tv ook een heel ranzige oude bank, en daarop zit Huisgenote per definitie vastgekleefd, naar scheeuwerige tv-programma's kijken, de hele keukentafel in beslagnemend, en ook minstens 1 van de drie stoelen. Huisgenote is ook de medebewoonster van de zolder en de eigenaresse van vele rondslingerende zaken in het huis, zoals mede beschreven onder 2. Ik zou willen dat het contact met haar makkelijker liep. Zeker omdat zij mijn gezelschap duidelijk zoekt. Meestal maak ik een klein praatje, maar het is heel lastig om een vriendschapsband te ontwikkelen met iemand die als huisgenoot zo'n slechte match met me is. Laat ik het als volgt samenvatten: zij neemt wat zij vindt dat haar toekomt in het huis, en de andere twee bewoners mogen de restjes hebben of moeten vragen (en haar bedanken) om wat af te staan. Dat kan de ruimte op de keukentafel zijn bij het koken, maar ook ruimte in de hele vriezer waar Huisgenote 10 broden in heeft, en ik dus geen diepvries erwtjes meer in kan doen. Uiteraard heeft Huisgenote de privilege om als eerste te douchen, als we allemaal tegelijk om 7 uur onze wekker af hebben lopen, en om vervolgens de hele keuken in beslag te nemen met een uitgebreid ontbijt waar ze ruim een uur over doet. Elke dag is het precies hetzelfde liedje, en vandaag ben ik daar gewoon even een dag HEEL sjacho van.

2. Haren in het putje van de douche. Heb ik hier elke dag.
Drie briefjes in de badkamer, en twee keer preken tegen de voormalig eigenaresse van de haren ten spijt. Het behoeft verder geen uitleg, ik heb 9 jaar op kamers gewoond en zou hier gewend aan moeten zijn. Maar ik woon sinds 1 jaar in een klein, schoon apartementje waar hooguit haren van een poezebeest ronddwarrelen, die Edwin meteen opzuigt als hij ze ziet. Sinds ik met Edwin woon, was ik vergeten hoe het was om met minder hygienisch-getalenteerden samen te wonen.

3. Benodigde tijd voor het kopen van voedsel (niet: dingen die eetbaar zijn in de ogen van sommigen).
Ondanks het feit dat ik een vaste supermarkt aan de andere kant van de stad heb, waar het en biologisch, en goedkoop, en overzichtelijk is, moet ik toch regelmatig last minute nog iets hebben van de 'Starmarket' hier dichtbij huis. Het hele concept van zo'n supermarkt is om je te laten verdwalen in 1000 soorten van hetzelfde product, die net niet allemaal gesorteerd staan. Ik ben gisteren een uur bezig geweest om slasaus te vinden die niet helemaal kunstmatig was (tip van andere Europeanen hier: vermijd producten waar 'high fructose corn syrup' in zit), die niet heel vet is, maar ook niet zo mager dat ik net zo goed water met azijn kan mengen, en die 'organic' is. Van de ongeveer 130 produkten voldeden er 3. Het zou een stuk makkelijker zijn als het 1 was uit iets van 10, zoals bij ons. Hetzelfde geldt voor ontbijtgranen. Die heb je letterlijk in alle kleuren van de regenboog (blauwe cheerios, wie WIL dat eten?). Ik wil gewoon muesli! Zonder suikerlaagje, graag.

Nu de emmer weer leeg is
Zo, dat lucht op. Uiteraard moet je hier tussen de regels door lezen, dat ik doodgewoon heimwee heb. Ik zou heel wat over hebben voor een dagje rommelen in mijn eigen huis, Hollandse koffie met ontbijtkoek, een nacht in mijn eigen bed, en even de vertrouwde gezichten van iedereen thuis te zien (eentje in het bijzonder, natuurlijk).

  • **Post scriptum: dit stuk was geschreven voor ik vandaag naar de donderdagse Linglunch ging, waar iemand deze dag toch een heel eind goed heeft gemaakt. Een van de aio's is elke week verantwoordelijk voor de bagels die geserveerd worden bij dit seminar. Er staan dan 5 zakken met bagels in allerlei smaken, en een paar weken geleden zocht ik naar de multigrains, die ze eigenlijk nooit halen. Sinds die keer zorgt die aio ervoor dat er standaard twee multigrain bagels tussen alle witbrood-bagels zitten 'for the Dutch girl'.***

Geplaatst door Marliez 12:22 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged living_abroad

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint